Historia

Świadomość potrzeby rozwijania nauk technicznych i inżynieryjnych pojawiła się w krakowskim środowisku naukowym już na przełomie XVI i XVII w. Wiązała się ona z nazwiskami Stanisława Grzepskiego, autora pierwszego polskiego podręcznika miernictwa, Stanisława Pudłowskiego, badacza uniwersalnej miary długości oraz Jana Brożka - matematyka, lekarza i historyka nauki. Brożek podkreślał w swoich pracach konieczność powiązania rozwoju myśli naukowej z ekonomicznymi potrzebami kraju. Swój pierwszy wykład z zakresu inżynierii wojskowej wygłosił 20 stycznia 1627 r.




Na bardziej konkretne koncepcje przyszedł czas 150 lat później, kiedy to w ramach reform krajowej nauki zainicjowanych przez Hugona Kołłątaja, do programu studiów włączono takie przedmioty jak: mechanika, statyka z hydrostatyką, cerometria, hydraulika, hydrografia oraz architektura cywilna i wojskowa. Plany działacza Komisji Edukacji Narodowej były znacznie bardziej ambitne (kadry inżynieryjne Szkoły Głównej Koronnej kształcić miał Tadeusz Kościuszko), jednak wobec zacofania ekonomicznego upadającej Rzeczypospolitej, nie doczekały się rozwinięcia.